Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2013
Αγάπη σημαίνει:
''Αγάπη σημαίνει να αφοσιώνεσαι χωρίς εγγυήσεις, να προσφέρεις τον εαυτό σου ολοκληρωτικά με την ελπίδα οτι η αγάπη σου θα γεννήσει αγάπη στο αγαπημένο πρόσωπο.
Η αγάπη είναι μια πράξη πίστης και όποιος έχει λιγοστή πίστη , έχει και λιγοστή αγάπη. Η τέλεια αγάπη είναι αυτή που προσφέρει τα πάντα και δεν περιμένει τίποτα!
Δεν θα πρέπει να ζητάς τίποτα. Γιατι αν δεν π εριμένεις τίποτα και δε ζητάς τίποτα,δε θα σε εξαπατήσουν κι ούτε θα απογοητευτείς ποτέ.
Όταν η αγάπη είναι απαιτητική φέρνει μαζί της πόνο! Η αγάπη προσφέρεται χωρίς προσμονή ανταλλαγμάτων. Αγαπά κανείς γιατι το θέλει, επειδή αυτό του δίνει χαρά, επειδή ξέρει οτι η ωρίμανση και η ανακάλυψη του εαυτού του εξαρτάται απο αυτό.
Η αγάπη είναι κάτι που το μοιράζεσαι, μια αμοιβαία αποκάλυψη των γνώσεων του καθένα απο τους δυο για την αγάπη.
Η αγάπη δε φοβάται να νιώσει και ζητά με πάθος να εκφραστεί. Έτσι ανακαλύπτουμε οτι η αγάπη είναι πολλά πράγματα, παρόλο που ξέρουμε οτι δεν είναι πράγμα, με την έννοια οτι μπορούμε να την αγοράσουμε ή να την πουλήσουμε η να τη ζυγίσουμε ή να τη μετρήσουμε.
Η αγάπη μπορεί μόνο να δοθεί, να εκφραστεί ελεύθερα. Δε μπορούμε να την αιχμαλωτίσουμε ή να την κρατήσουμε δεμένη κοντά μας , γιατι δεν είναι κάτι που φυλακίζεται ή σκλαβώνεται.
Βρίσκεται μέσα στον καθένα απο μας και στο καθε τι με διαφορετικούς βαθμούς και περιμένη την ουσιαστικοποίησή της. Δεν είναι κάτι έξω απο μας..
Η αγάπη είναι όλο εμπιστοσύνη, όλο αποδοχή, όλο πίστη, χωρίς να ζητά ποτέ εγγυήσεις.
Η αγάπη είναι υπομονετική και περιμένει αλλα δεν είναι παθητική. Η αγάπη είναι αυθόρμητη και διψά να εκφραστεί μέσα απο τη χαρά, την ομορφιά, την αλήθεια, ακόμα και μέσα απο τα δάκρυα.
Η αγάπη ζει τη στιγμή, ούτε χάνεται στο χθες και ούτε επιδιώκει το αύριο. Η αγάπη είναι δραστήρια, εμπλέκεται αδιάκοπα στη διαδικασία να ανοίξει καινούριες πόρτες και παράθυρα ώστε φρέσκιες ιδέες και ερωτήματα να γίνουν αποδεκτά.
Μοιράζεται τη γνώση και προσφέρει την πειραματική βάση για να δοκιμάσει κάποιος αυτά έμαθε. Στρώνει ένα ορεκτικό , γοητευτικό , καλοφαγάδικο τραπέζι αλλα δεν μπορεί να αναγκάσει κανέναν να φάει.
Αφήνει στον καθένα την ελευθερία να επιλέξει και να απορρίψει ανάλογα με το γούστο του. Η αγάπη προσφέρεται σε ένα αδιάκοπο συμπόσιο για να τραφούμε..'
Με λένε Ελλάδα, είμαι μητέρα και τα παιδιά μου είναι οι Έλληνες!
Με λένε Ελλάδα, είμαι μητέρα και τα παιδιά μου είναι οι Έλληνες!
Βρίσκομαι στην Ευρώπη! Είμαι μικρή χώρα, μια κουκκίδα στον παγκόσμιο χάρτη, έχω όμως το καλύτερο "οικόπεδο" στον πλανήτη...!
Διακρίνομαι για την Ιστορία μου...,
τους Αγώνες μου...,
την Αντίστασή μου...,
την Ψυχή και τον Πατριωτισμό μου!!!
Όλοι με ζηλεύουν... Πάντα με ζήλευαν γι αυτό και πάντα είχα εχθρούς!
Πολεμούσα κι Αντιστεκόμουν με όλη μου την δύναμη...
και στο τέλος τα κατάφερνα!!!
Κι εκεί που όλα ήταν ήσυχα... μ αιφνιδίασαν και τρόμαξα!!!
Ο εχθρός με χτύπησε εσωτερικά... Πονηρά και Ύπουλα...
όχι όπως τις άλλες φορές...
Ζούσε "σπίτι" μου, τον είχα με τα παιδιά μου αλλά...
ήταν καλά καλυμμένος και δεν φαινόταν...
Ξεγέλασε ακόμα και μένα!!!
Προσπαθώ να τον αντιμετωπίσω αλλά...
πολλά απ τα παιδιά μου τον υποστηρίζουν...
κι αντιστέκονται σε μένα!
την ίδια τους την μάνα...
Έχουν φτάσει σε σημείο να με περιγελούν...
να με κοροϊδεύουν...
να με πουλάνε...
να μην με αναγνωρίζουν...!!!
Είμαι Πικραμένη...
Τρομαγμένη...
Εξουθενωμένη...
αλλά δεν θα το βάλω κάτω!!!
Με το κεφάλι Ψηλά θ Αγωνιστώ...
και θ Αντισταθώ, όπως έκανα πάντα...
Μπορεί να γονατίσω... αλλά θα παλέψω...
και θα νικήσω!!!
Την Ψυχή και τον Πατριωτισμό μου δεν θα μου τα πάρουν ποτέ!,
ούτε και πρόκειται να με φτάσει κανένας σ αυτά...
Δεν πρόκειται να Παραδοθώ...
να Πουληθώ...
και να Πεθάνω για το χατίρι κανενός...
'Άλλωστε...
ποιά μάνα εγκαταλείπει το σπίτι και τα παιδιά της...
«Εάν καταφέρεις να επιζήσεις, να θυμάσαι μόνο ότι σ 'αγαπώ».
«Εάν καταφέρεις να επιζήσεις, να
θυμάσαι μόνο ότι σ 'αγαπώ».
Είναι αληθινή ιστορία που διαδραματίστηκε λίγες ώρες μετα από σεισμό στην Ιαπωνία, πριν λίγους μήνες. Θα μπορούσε να είναι και αυτή ένα παραμύθι, όμως... δεν είναι. Είναι η πραγματικότητα που μας θυμίζει πως τα παραμύθια δεν είναι πάντα μύθος.
Έχοντας πλέον ο σεισμός υποχωρήσει, διασώστες φτάνουν στα ερείπια του σπιτιού μιας νεαρής γυναίκας κι αντικρύζουν το πτώμα τηςμέσα στα χαλάσματα. Η στάση του σώματός της όμως ήταν σχετικά περίεργη, θυμίζοντας κατά πολύ την στάση που παίρνει πιστός έχοντας λυγίσει στα γόνατά του για να λατρέψει και να προσευχηθεί τον Θεό του. Τα συντρίμια του σπιτιού, είχαν καταπλακώσει την πλάτη και το κεφάλι της.
Αντιμετωπίζοντας όλες αυτές τις δυσκολίες, ο αρχηγός της ομάδας διάσωσης, αποφασίζει να βάλει το χέρι του μέσα από ένα στενό άνοιγμα στον τοίχο για να φτάσει το σώμα της άτυχης γυναίκας. Είχε ακόμη μέσα του την ελπίδα ότι αυτή η γυναίκα θα μπορούσε να είναι ζωντανή. Ωστόσο, τόσο το κρύο δέρμα όσο και η ακαμψία του σώματος, μαρτυρούσαν πως η γυναίκα είχε σίγουρα πεθάνει. Ο ίδιος μαζί με την υπόλοιπη ομάδα άφησαν αυτό το σπίτι και κατευθύνθηκαν στα υπόλοιπα, αναζητώντας τα επόμενα υπό κατάρρευση κτίρια.
Κάποιοι ανεξήγητοι όμως λόγοι, παρακινούσαν τον αρχηγό της ομάδας να επιστρέψει στο κατεστραμένο σπίτι της νεκρής γυναίκας, καθώς μια εντυπωσιακή δύναμη τον καλούσε πίσω... Έτσι κι έγινε. Πλησίασε, γονάτισε και έβαλε ξανά το χέρι του ανάμεσα στο άνοιγμα που είχε εντοπίσει πριν, αναζητώντας ένα μικρό κενό κάτω από το νεκρό σώμα.
Ξαφνικά, άρχισε να φωνάζει με ενθουσιασμό! «Είναι ένα παιδί! Υπάρχει ένα παιδί!»
Όλη η ομάδα συγκεντρώθηκε γύρω του και προσεκτικά αφαίρεσε τις σωρούςτων γκρεμισμένων τμημάτων του σπιτιου, γύρω από την άτυχη γυναίκα. Πράγματι, μπροστά τους πλέον, υπήρχε ένα τριών μηνών αγοράκι, τυλιγμένο σε μια κουβέρτα με μοτίβα άνθεων, κάτω από το νεκρό σώμα της μητέρας του. Προφανώς, η γυναίκα είχε πραγματοποιήσει μια υπεράνθρωπη θυσία για την διάσωση του γιου της. Όταν όμως αντιλήφθηκε πως το σπίτι κατέρρεε, χρησιμοποίησε το σώμα της για να δημιουργήσει ένα αυτοσχέδιο κάλυμμα προστασίας για τον γιό της. Το μικρό αγοράκι, κοιμόταν ακόμα ήρεμο και γαλήνιο, ενώ ο επικεφαλής της ομάδας διάσωσης τον είχε πλέον στα χέρια του και τον απομάκρυνε από τα χαλάσματα.
Ο γιατρός, κατέφθασε γρήγορα για να εξετάσει το μικρό αγόρι. Αφού άνοιξε την κουβέρτα, εντόπισε ένα κινητό τηλέφωνο.Υπήρχε ένα μήνυμα κειμένου στην οθόνη που έγραφε:
«Εάν καταφέρεις να επιζήσεις, να θυμάσαι μόνο ότι σ 'αγαπώ»
ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ...
Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2012
Όπου σε πάει η καρδιά....
"...Κάθε φορά που θα νιώθεις χαμένos-η, μπερδεμένοs-η, να σκέφτεσαι τα δέντρα, να θυμάσαι τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν. Να θυμάσαι ότι ένα δέντρο με πλούσια φυλλώματα και λίγες ρίζες ξεριζώνεται με το πρώτο φύσημα του αέρα, και σ' ένα δέντρο με πολλές ρίζες και ισχνά φυλλώματα η λέμφος κυλάει με δυσκολία. Ρίζα και φυλλώματα πρέπει ν' αναπτύσσονται με το ίδιο μέτρο, πρέπει να μένεις μέσα στα πράγματα και πάνω από αυτά, μόνο έτσι θα μπορέσεις να προσφέρεις σκιά και καταφύγιο, μόνο έτσι θα μπορέσεις να γεμίσεις με λουλούδια και καρπούς τη κατάλληλη εποχή.
Κι όταν θ' ανοιχτούν μπροστά σου τόσοι δρόμοι και δεν θα ξέρεις ποιον να διαλέξεις, μην ακολουθήσεις ένα στη τύχη, αλλά κάθησε και περίμενε. Πάρε βαθιές, γεμάτες εμπιστοσύνη ανάσες, όπως τη μέρα που ήρθες στον κόσμο, χωρίς ν' αφήσεις τίποτα ν' αποσπάσει την προσοχή σου. Περίμενε, περίμενε κι άλλο. Μέινε ασάλευτοs-η, σιωπηλοs-ή κι άκουσε την καρδιά σου. Κι όταν σου μιλήσει, πήγαινε όπου σε πάει εκείνη..."
Susanna Tamaro
-
Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2012
ΤΙ ΚΑΤΑΡΑ ΜΑΣ ΚΥΝΗΓΑΕΙ;;;
ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ ΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΗΤΑΝ
ΚΑΠΟΤΕ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ
ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ: ΤΙ ΚΑΤΑΡΑ ΜΑΣ ΚΥΝΗΓΑΕΙ
ΤΙ ΚΑΤΑΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΑΝΩ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ
ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ!!!
ΝΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΚΛΕΞΑΜΕ
ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΑΜΕ ΓΙΑΤΙ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΘΗΚΑΜΕ
ΜΑΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΑΝ ΜΕ ΨΕΜΑΤΑ!!!
ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΟΥΜΕ
ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΞΟΡΙΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΩΡΑ
ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΑΚΟΥΣΤΟΥΝ
ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΟΥΣ!!!
ΕΦΤΑΣΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ!!!
ΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ ΣΤΙΣ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ!
Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2012
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΑΑΑ!!!
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ!!!
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΘΗΚΑ ΑΠΟ ΟΛΑ!!!
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ
ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ!!!
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΚΑΠΟΙΕΣ
ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΔΙΝΩ ΟΛΑ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ
ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΝΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ
ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΑΛΛΑ
ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΝ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΙ ΦΤΩΧΟΣ
ΚΑΙ ΑΝΕΡΓΟΣ!!!
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ
ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑΤΕ Η
ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΤΕ!!!
ΠΟΥ ΜΑΣ ΥΠΟΣΧΕΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΤΕ
ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΜΟΥ-ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ
ΤΑ ΞΕΧΝΑΤΕ ΟΛΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ!!!
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΝΑ ΜΕ ΣΩΣΕΤΕ
ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΤΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ
ΝΑ ΖΗΣΩ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΤΙΜΙΑ ΘΕΛΩ...
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ
ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΑΥΤΟ;;;
ΑΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΥ
ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΣΩ ΜΕ ΑΥΤΑ!!!
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΕΤΕ-ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕΤΕ
ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ;;;
ΓΙΑΤΙ ΓΑΜΩΤΟ ΓΙΑΤΙ;;;
ΕΧΕΤΕ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟΣΟ ΚΟΣΜΟ ΣΤΙΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ...
ΤΟ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΚΙ ΕΓΩ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ
ΟΤΑΝ ΠΝΙΓΟΜΑΙ ΟΤΑΝ ΦΤΑΝΩ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ
ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΩ...
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΝΩ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ
ΘΑ ΠΑΛΕΨΩ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΛΥΓΙΣΕΤΕ ΘΑ ΜΕ ΒΡΙΣΚΕΤΕ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΑΣ
ΣΥΝΑΙΧΕΙΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ
ΝΑ ΣΑΣ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΩΡΑ.
ΜΑΧΡΙ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΑΝΑΝΙΩΣΟΥΜΕ
ΕΛΠΙΔΑ, ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΤΙΜΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ..
ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ
Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ ΚΑΙ
ΤΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ
ΤΟΥΣ ΤΙΜΩΡΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ
ΣΥΝΤΟΜΑ, ΡΑΝΤΕΒΟΥ! 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ
ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΛΟΙΠΟΝ...
ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ!!!
ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΤΕ ΡΕΕΕΕ!!!
ΝΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΑΛΛΙΩΣ
ΘΑ ΣΑΣ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!!!
ΕΝΑΣ ΑΠΛΩΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΚΑΝΑΤΕ
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΙΜΙΑ!!!
Σάββατο 25 Αυγούστου 2012
Η ΜΑΥΡΗ ΝΕΡΑ'Ι'ΔΑ!!!
Κάποτε πριν πολλά χρόνια ζούσε ένα αγόρι τόσο ευαίσθητο και καλόκαρδο που μια μάγισσα θύμωσε τόσο μαζί του που αποφάσισε να του στείλει τη νεράιδα του Σκότους για να το πάρει με το μέρος της.
Μια νύχτα που το φεγγάρι έπαιζε κρυφτό με τα σύννεφα, πήγε η Μαύρη νεράιδα στο σπίτι του νέου. Σύρθηκε κρυφά μες τους ίσκιους και τρύπωσε στο δωμάτιό του. Το παλικάρι κοιμόταν ήσυχα και γαλήνια. Έβλεπε ένα όμορφο όνειρο και χαμογελούσε.
Η νεράιδα πλησίασε αθόρυβα, κοίταξε το γαλήνιο βλέμμα του και ζήλεψε που ένας θνητός μπορούσε να νοιώθει τόση ηρεμία την ώρα που κοιμόταν. Έβγαλε το μαύρο πουγκί που είχε πάντοτε κάτω από τον μεταξωτό της μανδύα, και του έριξε στο στόμα λίγες σταγόνες. Λίγες σταγόνες από το φίλτρο της Λησμονιάς. Έριξε μια τελευταία ματιά πίσω της και έφυγε γελώντας.
Όταν ξύπνησε ο νέος το πρωί, δεν θυμόταν ποιος ήταν. Δεν θυμόταν τι ήταν. Βγήκε στο δρόμο, περιπλανιόταν σαν χαμένος, κοίταζε γύρω του σαν να έβλεπε τα πάντα για πρώτη φορά. Τότε πετάχτηκε μπροστά του η νεράιδα με τα μαύρα, του χαμογέλασε, και το χλωμό της πρόσωπο έλαμψε.
Πόσο όμορφη του φάνηκε!Ψιλόλιγνη και λυγερή με τα μεγάλα της μάτια να κοιτούν κατευθείαν στην ψυχή του. Το βλέμμα της ήταν σκοτεινό και το χαμόγελό της θλιμμένο, μα γι αυτόν είχε την λάμψη του Ήλιου.Ήταν το πιο όμορφο βλέμμα που είχε δει ποτέ!
Σαν υπνωτισμένος την ακολούθησε. Ο κόσμος έβλεπε τον νέο να ακολουθεί τη μαυροφορεμένη γυναίκα χωρίς να κοιτάει τίποτα άλλο, χωρίς να ρίχνει ένα βλέμμα πουθενά αλλού, παρά μόνο στη μορφή που προχωρούσε εμπρός του κι απορούσε:
"Μα καλά, δεν βλέπει που πηγαίνει; Δεν καταλαβαίνει ότι ακολουθεί τη Μαύρη νεράιδα; Θα τον οδηγήσει στο χαμό του!"
Κανείς όμως δεν του έλεγε τίποτα.Κανείς δεν τον έπιασε από τους ώμους να τον συνεφέρει. Όλοι κοιτούσαν και λυπόνταν. Η ζωή συνεχίζεται, τι κι αν ένας ακόμα νέος έπεφτε στα αδηφάγα χέρια μιας Μαύρης νεράιδας.... Καλό θέμα συζήτησης, μα μέχρι εκεί. Ό,τι δεν μας αγγίζει, δεν μας αφορά. Μέχρι να μας αγγίξει...
Μόνο τότε ασχολούμαστε, μόνο τότε φωνάζουμε και διαμαρτυρόμαστε γιατί κανείς δεν είπε κάτι, γιατί κανείς δεν μας ξύπνησε από το λήθαργο... Ο νέος την ακολουθούσε ολόκληρη τη Μέρα. Ο Ήλιος άρχιζε την κάθοδό του κουρασμένος πια, όταν εκείνοι, έφτασαν σε μια λίμνη.
Ήταν μια όμορφη λίμνη γεμάτη με νούφαρα που επέπλεαν επάνω στα πράσινα νερά της. Καλαμιές σκέπαζαν τη μία της πλευρά, και θάμνοι θεόρατοι, την άλλη. Τα δένδρα ήταν ψηλά και έκρυβαν το φως του Ήλιου. Η υγρασία δημιουργούσε καπνό που αναδυόταν αργά προς τον ουρανό. Φωνές πουλιών και πετάγματα εντόμων δεν ακούγονταν πουθενά. Μια απίστευτη ησυχία πλανίοταν γύρω.
Εκεί σταμάτησε η νεράιδα.Γύρισε τον κοίταξε κατευθείαν στα μάτια και του έγνεψε να πλησιάσει. Σαν να ξύπνησε από το λήθαργο ο νέος, κοίταξε τρομαγμένος γύρω του.
"-Που είμαι;" ψέλλισε.
-"Εδώ μαζί μου..." του είπε η νεράιδα. "Εδώ είναι το σπίτι σου, μαζί μου."
Πέταξε το μανδύα και του έπιασε το χέρι.
"-Έλα, έλα να βουτήξουμε στο νερό. Είναι δροσερά και όμορφα."
Θαμπώθηκε από την ομορφιά του κορμιού της. Ήταν σφιχτό και γεμάτο καμπύλες. Την ακολούθησε υπνωτισμένος. Βούτηξαν στα νερά κι άρχισαν να παίζουν. Έρχονταν όλο και πιο κοντά, οι ανάσες μπερδεύονταν, λαχάνιαζαν. Τα χάδια τους έγιναν πιο τρυφερά. Η καρδιά του νέου άρχισε να χτυπά δυνατά.
-"Πόσο τυχερός είμαι...." σκέφτηκε. Αλήθεια, πόσο μεγάλη τύχη ήταν να γνωρίσω ξαφνικά μια τόσο όμορφη γυναίκα....!" Οι μέρες κυλούσαν με χάδια και φιλιά. Ο νέος ένοιωθε ευτυχισμένος εκεί. Μέσα στο συνεχές μισοσκόταδο ανακάλυπτε πράγματα που δεν είχε ποτέ φανταστεί. Ο καιρός όμως περνούσε, και η νεράιδα άρχισε να δυσανασχετεί. Δεν τον άφηνε πλέον να την αγγίζει όπως πριν.Δεν τον άγγιζε ποτέ. Δεν τον φώναζε κοντά της. Καθόταν μόνη σε ένα βραχάκι, και χανόταν μέσα στις σκέψεις της. Τότε εμφανίστηκε η μάγισσα. Ήρθε ξαφνικά μέσα σε ένα μαύρο σύννεφο. Κάτι είπε στη νεράιδα και αυτή τον κοίταξε με βλέμμα λυπημένο. Ανέβηκε στο σύννεφο και πέταξε μακριά μαζί της.
Ο νέος έμεινε αποσβολωμένος να κοιτά. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί έφυγε. Τι είχε κάνει;
"Δεν μπορεί, θα ξαναγυρίσει... Δεν μπορεί να φύγει έτσι ξαφνικά, χωρίς ένα αντίο, χωρίς μια λέξη..." Περίμενε εκεί....
Περνούσαν οι εβδομάδες και ο νέος έστεκε πάντα δίπλα στη λίμνη. Οι μέρες έσερναν τις ώρες τους αργά, βασανιστικά. Κοιτούσε πάντοτε ψηλά, στον ουρανό. Κάθε φορά που έβλεπε ένα μαύρο σύννεφο να πλησιάζει σπρωγμένο από τον άνεμο, αναθαρρούσε. Η καρδιά του πετάριζε. Περίμενε το σύννεφο να φέρει τη νεράιδά του πίσω. Εκείνο έφερνε όμως μόνο βροχή. Η νεράιδα δεν ξαναγύρισε ποτέ.Καθόταν στην άκρη της λίμνης και αναρωτιόταν
"Γιατί;"
Καμία απάντηση από πουθενά... Η μάγισσα μόνο πέρναγε καβάλα στο σύννεφό της και γέλαγε χαιρέκακα.
-"Τώρα να σε δω θνητέ, που πήγε η γαλήνη και η ηρεμία σου.... Γιατί χάθηκε η ομορφιά της ψυχής σου; Έτσι είναι πάντα... Έτσι θα γίνεται πάντα... Όλοι σας χρειάζεστε μια πλάνη, μία σκιά να βαραίνει τα μάτια για να καταλάβετε, να σταματήσετε να είστε ευτυχισμένοι".
Μήνες ολόκληρους τον κοίταζε και γελούσε. Τον έβλεπε να μαραζώνει και η καρδιά της ευφραινόταν. Μέχρι που κάποια στιγμή πέρασε πάνω από τη λίμνη η μάγισσα με το λευκό σύννεφο. Είδε ο νέος το σύννεφο που κατέβαινε και άρχισε να τρέχει προς τα εκεί.
Ένα τεράστιο χαμόγελο εμφανίστηκε ξανά και το πρόσωπό του έλαμψε. Όμως στο σύννεφο ήταν μόνο μια μάγισσα που το κοίταζε με λύπη.
"-Τι κάνεις εδώ πέρα μόνος σου; Ποιος είσαι;"
"-Εγώ περιμένω την αγαπημένη μου να έρθει πάλι στη λίμνη μας. Την ξέρεις; Φοράει ένα μαύρο μανδύα και είναι πολύ όμορφη. Έχει ένα θλιμμένο χαμόγελο... Έφυγε μια μέρα με ένα μαύρο σύννεφο και δεν ξαναγύρισε."
Η μάγισσα κατάλαβε..
-"Έλα" του είπε... "Έλα να σου πω...."
-"Τι μπορείς να μου πεις εσύ μάγισσα; Που είναι η αγαπημένη μου;"
-"Έλα να σου δείξω."
Ανέβηκε ο νέος στο σύννεφο και πέταξε μαζί με τη μάγισσα πάνω από βουνά και πεδιάδες. Έφτασαν σε ένα δάσος σκοτεινό όσο και η λίμνη του. Εκεί υπήρχαν δύο σκιές που πήδαγαν από βράχο σε βράχο. Γέλια αντηχούσαν και κραυγές. Αναγνώρισε τη φωνή της...Μα που ήταν; Τι έκανε εκεί;"-Γιατί;;;" ρώτησε τη μάγισσα.
-"Δεν υπάρχει γιατί. Έτσι είναι ο κόσμος. Έτσι ήταν και έτσι θα παραμείνει για πάντα. Δεν χωράει καλοσύνη και γαλήνη μέσα του. Πρέπει να υπάρχουν σκιές παντού."
-"Γιατί όμως; Ποιον πειράζει αν όλα είναι φωτεινά; Αν υπάρχει παντού χαρά και αγάπη;"
Η μάγισσα δεν του απάντησε. Τον κοίταξε μόνο και κούνησε το κεφάλι της.
-"Δεν κατάλαβες ακόμα; Ακόμα δεν μπορείς να καταλάβεις ότι τα ωραία πράγματα πρέπει να κρατούν για λίγο; Τι θα ήταν η ζωή σας αν παντού βασίλευε η ευτυχία; Ποιος θα μπορούσε να αντέξει αν όλα ήταν γύρω του όμορφα και εύκολα; Πως θα μπορούσες να κοιμηθείς, να ονειρευτείς εάν όλα είναι λουσμένα στο φως; Πως θα μπορούσες να νοιώσεις την χαρά της ηρεμίας αν ήσουν πάντα ήρεμος";
"Βλέπεις παλικάρι μου, ακόμα κι ο Ήλιος, δύει τη μισή μέρα. Παραχωρεί το θρόνο του στο βασίλειο των Σκιών. Μέσα εκεί ζει ο Έρωτας. Το υπέρτατο συναίσθημα ανήκει στη Νύχτα. Ανήκει στις Σκιές."
Ο νέος κατάλαβε.
-"Όλα είναι μία αντίφαση. Η ευτυχία είναι ένα Όνειρο που κρατάει για λίγο. Είναι μια Στιγμή που τη ζούμε για να μας λείψει. Τότε καταλαβαίνουμε την αξία της. Τότε νοιώθουμε."
-"Έλα πάμε πάλι πίσω. Εκεί στην πόλη από όπου ξεκίνησες. Τώρα ξέρεις. Τώρα μπορείς να ζήσεις κι εσύ σαν Άνθρωπος.
-"Ναι, τώρα πόνεσα. Έμαθα. "
-"Όχι ακόμα. Αλλά τώρα, μπορεί να μάθεις κάποτε." ... είπε η μάγισσα και γύρισε το σύννεφο πάλι στον ουρανό.
Η μέρα χάραζε και ο ορίζοντας ρόδιζε στο βάθος. Ένα ουράνιο τόξο σημάδευε το τέλος της μπόρας κάπου μακριά. Ο Ήλιος κόκκινος, σκορπούσε το φως του παντού. Μια ακτίνα ζέστανε το πρόσωπο του νέου. Έκλεισε τα μάτια κι ονειρεύτηκε τη νεράιδά του.
Τι κι αν ήταν Μαύρη; Ήταν δικιά του, έστω και για μία στιγμή...
-"Σε ευχαριστώ Μαύρη νεράιδα" φώναξε. "Σε ευχαριστώ που με έμαθες να νοιώθω. Με έμαθες ότι όλα είναι περαστικά."
-"Πάμε... Ο κόσμος είναι γεμάτος νεράιδες. Ήρθε η ώρα να ψάξεις τη Λευκή νεράιδα. Είναι κάπου εκεί έξω και σε περιμένει" ..............
(Άρης)
ΑΠΟ ΦΒ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




