Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2013

ΝΑΙ ΡΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΚΛΑΨΑ ΚΙ ΕΓΩ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΚΛΑΙΝΕ!!!!!!

«...Η δασκαλα μας σημερα, μας ρωτησε πως περασαμε το καλοκαιρι και όλα τα παιδια ειχαν να της πουνε πολύ ωραια πραγματα από τα μερη που πηγανε διακοπες εφετος, εκτος από κανα δυο, που οι γονεις τους δεν ειχανε λεφτα και δεν πηγανε διακοπες αλλα καθισανε εδώ και πηγαινανε για μπανιο με τα πουλμαν του Χαλουλου, με τα οποια πηγαινει και η γιαγια μου, όχι για να κανει μπανιο αλλα για να κανει λεει αμμολουτρα, να της περασει η μεση της που την ποναει. Εμενα όμως η δασκαλα όταν ηρθε η σειρα μου δεν με ρωτησε γιατι ξερει, όπως το ξερουνε ολοι στη γειτονια μου, στου Γκυζη, ότι ο μπαμπας μου επεσε το καλοκαιρι από την ταρατσα της πολυκατοικιας μας και εφυγε πολύ-πολύ μακρια, πολύ πιο μακρια από εκει που μπορουν να φτασουν τα πουλμαν του Χαλουλου ή οποια αλλα πουλμαν. Αν ομως με ρωτουσε θα ειχα να της πω ένα σωρο πραγματα, γιατι πριν να φυγει ο μπαμπας μου, μας ειχανε κοψει το ρευμα και η μαμα μαγειρευε ταχα μου στο πετρογκαζι, κατι φαγητα που τα εφερνε κρυφα από την εκκλησια. Όμως ο χαζουλιακας ο αδερφος μου, που είναι μικρος ακομα και δεν καταλαβαινει τι παναπει να ζητας ελεημοσυνη, της ειπε μια μερα, γιατι μαμα μαγειρευεις ξανα το φαγητο, αφου είναι μαγειρευμενο και η μαμα μου εβανε τα κλαμματα, επειδη νομιζε πως ουτε εγω, ουτε ο αδερφος το ειχαμε καταλαβει και νομιζαμε πως τα αγοραζε και τα μαγειρευε από μονη της, όχι πως στεκοτανε στην ουρα να παρει ένα πιατο φαί, σαν να ητανε ζητιανα. Τοτε ομως εγω εσωσα την κατασταση και του εξηγησα του χαζου, πως η μαμα δουλευε καπου σαν μαγειρισσα και πως μαγειρευε εκει και τα δικα μας φαγητα αλλα επειδη κρυωνανε μεχρι να μας τα φερει, καθοτανε και τα ξαναζεσταινε… Και θα της ελεγα ακομα της δασκαλας, ότι ο μπαμπας μου ηταν ενας πολύ περηφανος και μορφωμενος ανθρωπος κι όταν αναγκαστηκαμε να μετακομισουμε στο σπιτι της γιαγιας, επειδη μας εδιωξαν από το δικο μας το σπιτι, δεν μπορουσε να το αντεξει, που η γιαγια τον κατηγορουσε διαρκως ότι ηταν ανικανος και ηλιθιος και τεμπελης και γι αυτό επαιρνε ένα από τα λιγα βιβλια που του ειχαν απομεινει, αφου μετα που εκλεισε το μαγαζι μας, αναγκαστηκε να τα πουλησει και πηγαινε στο παρκο, να διαβασει ολομοναχος. Εγω όμως που τον εβλεπα να γυριζει αργα το βραδυ κατακοπος, επεφτα στην αγκαλια του και τον παρακαλουσα να μου πει τις ιστοριες που ηξερε να αφηγειται όπως κανενας άλλος και του ελεγα, μπαμπα μην δινεις σημασια που σε λεει αυτή τεμπελη, γιατι εγω δεν ξερω κανεναν αλλον ανθρωπο που να φερνει στο σπιτι του τοσες ιστοριες, αντιθετα ολοι οι μπαμπαδες των φιλεναδων μου, βαριουνται ακομα και να χασμουρηθουν όταν τελειωνουν τα δελτια ειδησεων. Όμως κανενας δεν δινει λεφτα για να ακουει ιστοριες και ετσι ο μπαμπας μου δεν ειχε να πληρωσει το κρατος που του ζηταγε ένα σωρο λεφτα και επιπλεον δεν του εδινε ουτε το ρευμα, ουτε το νερο που φαινεται ότι ανηκουν στο κρατος και ετσι ο μπαμπας μου αναγκαστηκε να ερθει μαζι μας, να μεινουμε ολοι μαζι στη γιαγια και μπορει μεν να γλιτωσε από το κρατος, δεν γλιτωσε όμως απο τη γιαγια. Κι ακομα θα της ελεγα ότι την ημερα του δεκαπενταυγουστου που φευγουνε ολοι από την Αθηνα για να πανε σε καποια παραλια, ο μπαμπας μου εφυγε μια και καλη, για να ταξιδεψει στις παραλιες του Θεου, με εισιτηριο χωρις επιστροφη, όπως βγαζουνε οι αλβανιδες στα πουλμαν του Χαλουλου, επειδη μετα ερχονται οι αντρες τους και τις παιρνουνε με τα αυτοκινητα τους. Και θα της ελεγα επισης ότι λιγες ημερες πριν να φυγει ο μπαμπας μου διαβαζε ένα βιβλιο, που το λενε: «Ο Χριστος σταματησε στο Εμπολι» και από αυτό μου αφηγουνταν ένα σωρο ιστοριες, για παιδια σαν εμας, που ζουσανε σε καποια άλλη χωρα του κοσμου αλλα που κι εκεινα σαν εμας, ανηκαν σε έναν άλλο θεο, πολύ κατωτερο από τον Χριστουλη, ο οποιος δυστυχως δεν εχει τη δυναμη να εξασφαλισει στα δικα του παιδια ουτε ένα μπουκαλι γαλα. Όλα αυτά θα της ελεγα της δασκαλας, αν με ρωταγε και ειμαι βεβαιη ότι θα της φαινονταν πολύ πιο ενδιαφεροντα από οσα της ειπανε τα αλλα παιδια, που εκαμαν κι αυτό το καλοκαιρι οτι καμουν συνηθως τα καλοκαιρια όλα τα παιδια του κοσμου αλλα που δεν τους περναει από το μυαλο πως το επομενο καλοκαιρι ή καποιο άλλο καλοκαιρι, μπορει και αυτά να βρεθουν σε μια θεση σαν τη δικη μου. Όμως η δασκαλα δεν με ρωτησε και εγω δεν της ειπα τιποτα. Αλλα μετα που τελειωσαμε το μαθημα με πηρε παραμερα και με αγκαλιασε, γιατι η δασκαλα μας είναι πολύ τρυφερη και μου ειπε ότι ηθελε να μου δειξει κατι που ητανε μονο για μενα. Κατεβηκαμε μαζι στο γραφειο των δασκαλων και εκει μου εδωσε μια ωραια καινουρια τσαντα που ειχε μεσα όλα τα σχολικα ειδη και μου εξηγησε ότι αυτά μου τα εκαμαν δωρο οι δασκαλοι, επειδη ημουνα η πωτη μαθητρια της ταξης μου, την περασμενη χρονια. Εγω δεν την πιστεψα γιατι ξερω καλα ότι η δασκαλα μου και οι αλλοι δασκαλοι ως και η διευθυντρια του σχολειου, που είναι πολυ αυστηρη και της αρεσει το κρατος, με λυποντουσαν και από λυπηση μου τα χαριζαν. Γι αυτό γυρισα μετα και της ειπα - κυρια αμα τα ειχα αναγκη πραγματικα θα τα επαιρνα και δεν με πολυνοιαζει εμενα αν με λυπουνται, ωστοσο να ξερετε ότι τωρα πια εχουμε αρκετα χρηματα για να αγοραζουμε πραγματα και επιπλεον να πληρωνουμε και το κρατος, πόυ μας ζηταει ολοενα και περισσοτερα. Αυτο της ειπα και της γυρισα πισω την ωραια τσαντα, για να τη δωσει σε καποιο άλλο παιδι, που ισως την ειχε περισσοτερη αναγκη από μενα. Φυσικα δεν εκατσα να της εξηγησω πως μετα που εφυγε ο μπαμπας μου, η μαμα μου που είναι πολυ ομορφη και τον αγαπουσε παρα-παρα πολύ, ουτε εκλαψε, ουτε παραπονεθηκε, ουτε εβγαλε μια κουβεντα, παρα μαζεψε λιγα πραγματα και αφου μας φιλησε εμενα και τον αδερφο μου, μας ειπε ότι θα εφευγε να βρει καποια δουλεια, για να μην ξανακουσει να της μιλαει η γιαγια μου ετσι για τον μπαμπα. Και ενώ ηταν ακομα στην πορτα, εμεις ακουσαμε τη γιαγια που ωρυονταν και της φωναζε - τρελαθηκες μωρη, τι πας να κανεις? Όμως η μαμα μου ουτε που γυρισε να της απαντησει και εκλεισε πισω της την πορτα με βροντο. Τωρα ερχεται που και που να μας δει και μας λεει πως εχει βρει μια πολύ καλη δουλεια σε μια αλλη πολη και οποτε μας επισκεπτεται τα χερια της είναι γεματα δωρα. Λεφτα μας στελνει συνεχεια και η γιαγια μας αγοραζει αρκετα πραγματα και βαζει και καποια στην ακρη, γιατι λεει οτι ετσι όπως παμε, ουτε ο διαβολος δεν θα βρισκει δουλεια σε λιγο καιρο. Ο αδερφος μου ο μπουρδας τη ρωτησε, αν η μαμα είναι πιο εξυπνη από τον διαβολο και γι αυτο βρηκε δουλεια αλλα η γιαγια εβαλε τα κλαματα και μουρμουρισε πως η μαμα μας αναγκαζεται να καμει χειροτερα πραγματα κι από τον διαβολο, για να μας στελνει αυτά τα λεφτα, να πληρωνουμε το κρατος, που ειπαμε ότι τα θελει όλα δικα του και δεν δινει δεκαρα για το τι αναγκαζεται να καμει ο κοσμακης για να τα βρει… Όχι, δεν της τα ειπα αυτά, γιατι δεν μου αρεσει να κουβεντιαζουνε τη μαμα μου, ανθρωποι που δεν εμαθαν ποτε ποσο ερωτευμενη ητανε με τον μπαμπα μου και ποσο ξετρελαινονταν να της αφηγειται και αυτηνης ιστοριες και πολλες νυχτες περιμενε να αποκοιμηθω εγω, για να παρει αυτη τη σειρα της να τον ακουει… Ομως νομιζω πως η δασκαλα μου τα ξερει όλα αυτά, οπω ς τα ξερουνε ολοι στη γειτονια του Γκυζη και ισως να ξερει και περισσοτερα από μενα, γιατι όταν της ειπα ότι χαρη στη μαμα μου εχουμε αρκετα λεφτα και δεν μου χρειαζεται η τσαντα, γυρισε αλλου το προσωπο της και δακρυσε. Κι εγω την τραβηξα από το μανικι και της ειπα – μην κλαις κυρια, γιατι μπορει ο Χριστος να σταματησε στου Γκυζη, εγω ομως θα συμεχισω και θα παω παραπερα. Ακομα και αν είναι να το κανω σαν τη μαμα μου…» Για την αναμεταδοση: Λευτερης Πανουσης… ΝΑΙ ΡΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΚΛΑΨΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΚΛΑΙΝΕ!!!!!! Ἔκλαψα, πραγματικά φοβάμαι, ὄχι τὸ μέλλον, μὰ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους, ποὺ δὲν ἔχουμε τὴ δύναμη νὰ λυτρώσουμε τὴ Πατρίδα καὶ νὰ δώσουμε μιὰ ἐλπίδα στὰ παιδιά μας. Ντροπή μας!!!!!!!!!! ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΕ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΠΗΓΗhttp://logia-tou-aera.blogspot.gr/2012/09/blog-post_6015.html

Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2013

Άξιοι ειναι...

Άξιοι ειναι... Αυτοί που έχουνε φτερά και δεν αφήνουν τους υπόλοιπους να τους τα μαδήσουνε. Αυτοί που δε φοβούνται να πετάξουν και χαμηλώνουν μόνο όταν είναι να βοηθήσουν κι άλλους να πετάξουν. Οι επαναστάτες με αιτία! Που αντιστέκονται σε οτιδήποτε πάει να τους κάνει κτήμα του και να τους καθοδηγήσει. Εκείνοι που δεν φοβούνται να κυνηγήσουν το όνειρό τους, όποιο κι αν είναι το τίμημα. Οι ανεξάρτητοι και οι αυθόρμητοι άνθρωποι που "καταβροχθίζουν" τη ζωή. Αυτοί που δεν αναβάλλουν για αργότερα, πράγματα που θέλουν να τα κάνουν τώρα, από φόβο μήπως κάνουν λάθος. Οι παρορμητικοί, οι θυελλώδεις, οι ρομαντικοί, οι παθιασμένοι!! Αυτοί που δεν φοβούνται να πληγωθούν για άλλη μια φορά. Αυτοί που ό,τι αισθάνονται, το αισθάνονται στον υπέρτατο βαθμό. Εκείνοι που "αφήνουν" και "αφήνονται".. Αυτοί που δε φοβούνται να "γκρεμίσουν" όλη τη ζωή τους, αν ανακαλύψουν ότι αυτή η ζωή τους πνίγει, και να ξαναρχίσουν.. Αυτοί που έχουν το χάρισμα να βλέπουν όχι μόνο με τα μάτια τους αλλά και με την καρδιά τους. Εκείνοι που μπορούν ακόμα να ονειρεύονται και δεν φοβούνται να μιλήσουν για τα όνειρά τους, από φόβο μήπως τους πουν ονειροπαρμένους Εκείνοι που δεν ντρέπονται να ομολογήσουν τις στιγμές που αισθάνονται "μικροί" και ταπεινωμένοι.. ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΑΝΝΑ-ΜΑΡΙΑ...

Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013

Έφαγα σοκολατάκια στο πάρκο με τον Θεό…

Κάποτε ήταν ένα αγοράκι που ήθελε να γνωρίσει τον Θεό… Ήξερε ότι το ταξίδι ως το μέρος που ζούσε ο Θεός θα ήταν μακρινό κι έτσι έβαλε στην βαλίτσα του μερικά σοκολατάκια και αναψυκτικά και ξεκίνησε το δρόμο του. Αφού είχε περπατήσει λίγο , συνάντησε ένα ηλικιωμένο κύριο. Ο άντρας καθόταν σε ένα παγκάκι στο πάρκο και τάιζε περιστέρια. Ο μικρός έκατσε δίπλα του και άνοιξε τη βαλίτσα του για να πιει ένα αναψυκτικό. Ακριβώς τότε παρατήρησε ότι ο ηλικιωμένος έμοιαζε πεινασμένος κι έτσι του προσέφερε ένα σοκολατάκι. Ο ηλικιωμένος δέχτηκε με ευγνωμοσύνη και χαμογέλασε στο μικρό. Το χαμόγελο του ήταν τόσο όμορφο , που το αγόρι , θέλοντας να το ξαναδεί , του προσέφερε και ένα αναψυκτικό. Ο γέροντας χαμογέλασε ξανά στον μικρό . Το παιδί ήταν τρισευτυχισμένο! Πέρασαν μαζί όλο το απόγευμα , τρώγοντας και χαμογελώντας , μα χωρίς να ανταλλάξουν ούτε μία λέξη… Όταν άρχισε να νυχτώνει , το αγόρι κατάλαβε πως έπρεπε να ξεκινήσει το δρόμο για το σπίτι του . Σηκώθηκε κι αφού έκανε μόλις λίγα βήματα , γύρισε πίσω , έτρεξε προς το μέρος του ηλικιωμένου και τον αγκάλιασε σφιχτά. Κι ο γέροντας του χάρισε το πιο όμορφο χαμόγελό του! Όταν το παιδί έφτασε σπίτι του, η μητέρα του παρατήρησε το βλέμμα χαράς στο πρόσωπό του. Το ρώτησε: ” Τι έκανες σήμερα και είσαι τόσο χαρούμενος;” Ο μικρός είπε: ” Έφαγα σοκολατάκια στο πάρκο με το Θεό !” Και πριν η μαμά προλάβει να απαντήσει ο μικρός πρόσθεσε: “Και ξέρεις κάτι; Ο Θεός έχει το πιο όμορφο χαμόγελο που έχω δει !” Εν τω μεταξύ , ο ηλικιωμένος ακτινοβολώντας και ο ίδιος από χαρά , επέστρεψε στο σπίτι του. Ο γιος του , παρατηρώντας το βλέμμα ευτυχίας και αγαλλίασης στο πρόσωπό του τον ρώτησε: “Πατέρα , τι έκανες σήμερα και είσαι τόσο χαρούμενος;” Κι ο γέροντας είπε: “Έφαγα σοκολατάκια στο πάρκο με τον Θεό!” Και πριν ο γιος του προλάβει να απαντήσει , ο γέροντας πρόσθεσε: “Και ξέρεις κάτι ; Είναι πολύ νεότερος απ΄όσο πίστευα!” Πολύ συχνά υποτιμάμε τη δύναμη ενός αγγίγματος , ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα, ένα αυτί έτοιμο να μας ακούσει, ένα ειλικρινές κοπλιμέντο, ή την πιο μικρή πράξη ενδιαφέροντος όλα εκ των οποίων μπορούν να αλλάξουν ριζικά τη ζωή μας . Οι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας για κάποιο λόγο , για λίγο ή για μια ζωή. Ας τους δεχτούμε με τον ίδιο ενθουσιασμό!

Τετάρτη 16 Ιανουαρίου 2013

ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ....

Eνα αγορι 16χρονων ρωταει τον πατερα του... Μπαμπα οταν κλεισω τα 18 θα κανω μια μεγαλη γιορτη κι εσυ τι δωρο θα μου κανεις; Ο πατερας απανταει.. Γιε μου ειναι μια μεγαλη διαδρομη μεχρι τοτε! Περασε ενας χρονος και το αγορι εγινε 17 χρονων αλλα τα πραγματα δεν πηγαν καλα..μετα απο την φωτια που πηρε το σπιτι το παιδι επεσε σε κωμα , οι γιατροι ειπαν στον πατερα του οτι η καρδια του ειναι πολυ αδυνατη, και δυσκολο να ζησει αλλον ενα χρόνο... Ο πατερας άρχισε να δακρύζει και να προσευχεται στον Θεο για την υγεια του γιου του... Πέρασε ενας χρόνος... To αγορι γινεται καλα την ημερα των γεννεθλιων του και ετσι γυρναει στο σπιτι του και στο κρεβατι του πάνω βρισκει μια επιστολη,πού τήν είχε αφήσει ο πατερας του...λέγοντας του: "Γιε μου αν διαβαζεις αυτο το γραμμα σημαινει οτι ολα εχουν παει καλα... Θυμαμαι την μερα που με ρωτησες τι δωρο θα σου κάνω στα 18α γενεθλια σου...αλλα δεν θυμαμαι τι ηθελες ακριβως να σου αγορασω...και ετσι εγω σου εδωσα την καρδια μου..... χρονια πολλα γιε μου". Ο ΓΙΟΣ ΤΩΡΑ ΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ....

Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2013

Η αγάπη είναι σαν τα αστέρια: ποτέ δεν πεθαίνει κ πάντα φωτίζει!».

Ο Μικρός ήταν πολύ κακόκεφος .... Κλείστηκε στο δωμάτιο κ άρχισε να στριφογυρίζει κι όλα τα πράγματα να αναποδογυρίζει. Τις ζωγραφιές από τον τοίχο τις ξεκολλούσε κι όλα τα παιχνίδια του χαλούσε .... «Θεέ μου» είπε η Μαμά. «Τι έχεις πάθει?» «Είμαι ένας ανάποδος και γκρινιάρης Μικρός και κανείς δε μ' αγαπάει» είπε ο μικρός. «Μικρέ μου» είπε η Μαμά «όπως και να 'σαι εγώ πάντα θα σ'αγαπώ!». «Κι αν ήμουν αρκούδος, πάλι θα με φρόντιζες και θα μ' αγαπούσες?» ρώτησε ο Μικρός. «Φυσικά» είπε η Μαμά. «Εγώ θα σ'; αγαπώ ότι κ αν γίνει». «Αν όμως γινόμουν πράσινο έντομο, πάλι θα μ' αγαπούσες, πάλι θα με αγκάλιαζες και θα με φιλούσες?». «Φυσικά» είπε η Μαμά. «Εγώ πάντα σ'; αγαπώ ότι κ αν γίνει». «Ότι κι' αν γίνει?» είπε ο Μικρός κ χαμογέλασε. «Και αν ήμουν κροκόδειλος?» «Θα σε αγκάλιαζα και θα σε αγαπούσα κ τη νύχτα θα σου τραγουδούσα!» είπε η Μαμά. «Χαλάει ποτέ η αγάπη?» ρώτησε ο Μικρός. «Λυγίζει άραγε και σπάει? Και αν ναι, μπορείς άραγε να την κολλήσεις, να την φτιάξεις και να την χτίσεις?» «Α, δεν ξέρω» είπε η Μαμά. «Το μόνο που ξέρω είναι ότι θα σ' αγαπώ για πάντα». «Κ όταν πεθάνουμε και χαθούμε, θα μ' αγαπάς ακόμη?» είπε ο Μικρός. «Θα υπάρχει ακόμη αγάπη?» Η Μαμά τον πήρε στην αγκαλιά της τον Μικρό και κοίταξαν μαζί από το παράθυρο τον ουρανό. Το φεγγάρι έφεγγε ψηλά και τα αστεράκια ήταν φωτεινά. «Κοίτα, Μικρέ, τα αστεράκια πως λάμπουνε στον ουρανό. Ξέρεις πως πολλά από αυτά έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια πια?» «Τα βλέπεις όμως πώς φωτίζουν ακόμα στον ουρανό? Η αγάπη είναι σαν τα αστέρια: ποτέ δεν πεθαίνει κ πάντα φωτίζει!».

Αγάπη σημαίνει:

''Αγάπη σημαίνει να αφοσιώνεσαι χωρίς εγγυήσεις, να προσφέρεις τον εαυτό σου ολοκληρωτικά με την ελπίδα οτι η αγάπη σου θα γεννήσει αγάπη στο αγαπημένο πρόσωπο. Η αγάπη είναι μια πράξη πίστης και όποιος έχει λιγοστή πίστη , έχει και λιγοστή αγάπη. Η τέλεια αγάπη είναι αυτή που προσφέρει τα πάντα και δεν περιμένει τίποτα! Δεν θα πρέπει να ζητάς τίποτα. Γιατι αν δεν π εριμένεις τίποτα και δε ζητάς τίποτα,δε θα σε εξαπατήσουν κι ούτε θα απογοητευτείς ποτέ. Όταν η αγάπη είναι απαιτητική φέρνει μαζί της πόνο! Η αγάπη προσφέρεται χωρίς προσμονή ανταλλαγμάτων. Αγαπά κανείς γιατι το θέλει, επειδή αυτό του δίνει χαρά, επειδή ξέρει οτι η ωρίμανση και η ανακάλυψη του εαυτού του εξαρτάται απο αυτό. Η αγάπη είναι κάτι που το μοιράζεσαι, μια αμοιβαία αποκάλυψη των γνώσεων του καθένα απο τους δυο για την αγάπη. Η αγάπη δε φοβάται να νιώσει και ζητά με πάθος να εκφραστεί. Έτσι ανακαλύπτουμε οτι η αγάπη είναι πολλά πράγματα, παρόλο που ξέρουμε οτι δεν είναι πράγμα, με την έννοια οτι μπορούμε να την αγοράσουμε ή να την πουλήσουμε η να τη ζυγίσουμε ή να τη μετρήσουμε. Η αγάπη μπορεί μόνο να δοθεί, να εκφραστεί ελεύθερα. Δε μπορούμε να την αιχμαλωτίσουμε ή να την κρατήσουμε δεμένη κοντά μας , γιατι δεν είναι κάτι που φυλακίζεται ή σκλαβώνεται. Βρίσκεται μέσα στον καθένα απο μας και στο καθε τι με διαφορετικούς βαθμούς και περιμένη την ουσιαστικοποίησή της. Δεν είναι κάτι έξω απο μας.. Η αγάπη είναι όλο εμπιστοσύνη, όλο αποδοχή, όλο πίστη, χωρίς να ζητά ποτέ εγγυήσεις. Η αγάπη είναι υπομονετική και περιμένει αλλα δεν είναι παθητική. Η αγάπη είναι αυθόρμητη και διψά να εκφραστεί μέσα απο τη χαρά, την ομορφιά, την αλήθεια, ακόμα και μέσα απο τα δάκρυα. Η αγάπη ζει τη στιγμή, ούτε χάνεται στο χθες και ούτε επιδιώκει το αύριο. Η αγάπη είναι δραστήρια, εμπλέκεται αδιάκοπα στη διαδικασία να ανοίξει καινούριες πόρτες και παράθυρα ώστε φρέσκιες ιδέες και ερωτήματα να γίνουν αποδεκτά. Μοιράζεται τη γνώση και προσφέρει την πειραματική βάση για να δοκιμάσει κάποιος αυτά έμαθε. Στρώνει ένα ορεκτικό , γοητευτικό , καλοφαγάδικο τραπέζι αλλα δεν μπορεί να αναγκάσει κανέναν να φάει. Αφήνει στον καθένα την ελευθερία να επιλέξει και να απορρίψει ανάλογα με το γούστο του. Η αγάπη προσφέρεται σε ένα αδιάκοπο συμπόσιο για να τραφούμε..'

Με λένε Ελλάδα, είμαι μητέρα και τα παιδιά μου είναι οι Έλληνες!

Με λένε Ελλάδα, είμαι μητέρα και τα παιδιά μου είναι οι Έλληνες! Βρίσκομαι στην Ευρώπη! Είμαι μικρή χώρα, μια κουκκίδα στον παγκόσμιο χάρτη, έχω όμως το καλύτερο "οικόπεδο" στον πλανήτη...! Διακρίνομαι για την Ιστορία μου..., τους Αγώνες μου..., την Αντίστασή μου..., την Ψυχή και τον Πατριωτισμό μου!!! Όλοι με ζηλεύουν... Πάντα με ζήλευαν γι αυτό και πάντα είχα εχθρούς! Πολεμούσα κι Αντιστεκόμουν με όλη μου την δύναμη... και στο τέλος τα κατάφερνα!!! Κι εκεί που όλα ήταν ήσυχα... μ αιφνιδίασαν και τρόμαξα!!! Ο εχθρός με χτύπησε εσωτερικά... Πονηρά και Ύπουλα... όχι όπως τις άλλες φορές... Ζούσε "σπίτι" μου, τον είχα με τα παιδιά μου αλλά... ήταν καλά καλυμμένος και δεν φαινόταν... Ξεγέλασε ακόμα και μένα!!! Προσπαθώ να τον αντιμετωπίσω αλλά... πολλά απ τα παιδιά μου τον υποστηρίζουν... κι αντιστέκονται σε μένα! την ίδια τους την μάνα... Έχουν φτάσει σε σημείο να με περιγελούν... να με κοροϊδεύουν... να με πουλάνε... να μην με αναγνωρίζουν...!!! Είμαι Πικραμένη... Τρομαγμένη... Εξουθενωμένη... αλλά δεν θα το βάλω κάτω!!! Με το κεφάλι Ψηλά θ Αγωνιστώ... και θ Αντισταθώ, όπως έκανα πάντα... Μπορεί να γονατίσω... αλλά θα παλέψω... και θα νικήσω!!! Την Ψυχή και τον Πατριωτισμό μου δεν θα μου τα πάρουν ποτέ!, ούτε και πρόκειται να με φτάσει κανένας σ αυτά... Δεν πρόκειται να Παραδοθώ... να Πουληθώ... και να Πεθάνω για το χατίρι κανενός... 'Άλλωστε... ποιά μάνα εγκαταλείπει το σπίτι και τα παιδιά της...